Het heeft gesneeuwd. De dooi is ingezet en de sneeuw maakt zich los.
Op mijn balkon ligt ongerept wat lobbige sneeuw. Een beeld in rust. De grote bloempot, groene gieter en tuinslang staan er werkeloos bij. Ze hebben vrij totdat het lente wordt. Zelfs de sneeuw lijkt zich lekker op te rollen en ligt er ontspannen bij.
Het doet me denken aan een subtiel teruggeslagen laken. En als er een deken van sneeuw over alles ligt, wordt de wereld een stuk rustiger. Kleuren zijn verdwenen en alles is teruggebracht tot eenvoudige zachte vormen.
Sneeuw, als opgeklopte room, wordt een kleed dat je op kunt rollen? Om het vervolgens in de berging te stallen en het jaar erop dat sneeuwkleed weer te pakken en uit te rollen, als garantie voor een witte Kerst?
Nooit eerder het begin van een rol sneeuw gezien, maar ik heb het bewijs. Hoe kan die sneeuw zo’n samenhang hebben, zo sterk zijn? Houden al die kristallen elkaar vast? Ik blijf er naar kijken … tot het door z’n gewicht, onverwacht uit elkaar valt.