Eenzaam staat 'n stapeltje borden bij de afvalcontainer, éven opgelicht door een reflectie. Net op dat moment kom ik langsfietsen. Ik heb met ze te doen en kom ze even bewonderen.
Het licht geeft de situatie al iets dramatisch. De borden zijn behoedzaam neergezet. Er is jaren aan tafel van gegeten. Het moment van samenzijn. Met vijven? Er moet heel wat historie in zitten. Om ze dan zomaar in de container stuk te gooien, ging vast een stap te ver. Liever dat een ander ze opnieuw mooi vindt en de traditie voortzet. Is het schuldgevoel?
Deze container staat tegenover een gloednieuwe torenflat. Jonge tweeverdieners en hun eerste woning. Lekker helemaal nieuw beginnen. Eén raam in de flat stuurde die reflectie. Wie weet woonde de eigenaar wel daar.
Míjn kast is vol. Ik maak een foto en fiets door.