Onderweg naar de pont, stond al een tijdje een witte Canta op de stoep, met een lekke band. Een tijdje later stond z’n deur open. Iedereen kon ermee weg.
Mijn vriend zou best zo’n Canta willen hebben. Lekker droog door de stad crossen. Ik ook wel, maar dan alleen het originele hoekige model, en niet die nieuwe met die gelikte rondingen. Of die brommobielen die je in Zuid bij makelaarskantoren ziet staan. Ben ik dan al zó’n Noorderling geworden?
Op nieuwjaarsavond wandelden we even door de buurt. Waar de Canta stond, was nu alleen nog z’n geraamte te zien, op een zwart beroete plek. Die was gisteren in vlammen opgegaan. Ook de nodige struiken waren opgeofferd. ‘t Raakte me.
In Amsterdam-Noord hét symbool van betaalbare luxe en eigenzinnigheid. En deze nu ‘uitgekleed’ en tot lijnen teruggebracht. Bijna een tekening, maar wel in goud. Beter op de laatste oudejaarsavond dat het nog kon, met veel knallen en vuur ten onder gaan, dan tergend langzaam in verval raken.