Ineens stuitert een gele ballon door de straat. Vlug fotograferen denk ik. Even zweeft ‘Le ballon rouge’* door mijn hoofd. Maar daar wil ik me echt niet aan meten. En deze ballon is alweer gevlogen.
Maar even later is de wind mij goed gezind en blaast hij hem terug. Nu heb ik de kans. Maar het lukt nauwelijks; de wind plaagt me en waait alle kanten op. Het ene moment in zicht, het volgende weer weg.
De foto’s zijn niet mooi, maar wel een bewijs dat de ballon er was. Er hangt een waas over de rechterfoto en de immense spiegeling van mijn lichtblauwe vaas staat centraal. De ballon hangt geheimzinnig als een gele bol in de lucht.
Er zat geen touwtje aan, ik hoorde geen jongetje huilen. En zonder heliumgas ging-ie niet de lucht in, maar bleef een straatballon. Al hadden kinderen hem nog niet kapotgetrapt met een flinke knal; dit was ‘n eendagsballon.
Hoewel dit een koude dag was, voelde ik alvast een vleugje lente.
* Korte kinderfilm ‘Le ballon rouge’, regie Albert Lamorisse (1956)