Tussen allerlei tweedehands serviesspul vond ik dit elegante exemplaar. Dun, glanzend porselein. Voelt lekker. Maar vooral de vorm trok me aan,
al krijg ik het ‘meer afgeplatte’ niet goed op de foto.
Ik zou bijna zeggen, het is een vloeibare vorm, druppelvormig. Het schaaltje gaat vloeiend over in een tuitje. Het kan gieten. Melk? Maar moet er dan geen oor aan zitten? Hoeft niet per se, het gaat om het tuitje; minimaal, maar functioneel. Onderop staat het merk Arzberg. Duits serviesdesign dus.
Vanaf 1931 werd hun vormgeving beïnvloed door de nieuwe tijdgeest van het Bauhaus (1919-1933). Kunst & ambacht. Functionele industriële ontwerpen van meubels, verlichting en servies gingen uit van heldere basisvormen en constructies en blijven daardoor modern en tijdloos. Arzberg ging sindsdien voor eenvoud en stijl, ook bij servies voor elke dag.
Bij het “Tunis” servies geen melkkannetje, maar een ‘melkschelp’ misschien? Ik kan er mijn handpalm op laten rusten en hem oppakken of iets subtieler met m’n vingertoppen. “Scheutje melk, mevrouw?”