De dakrand aan de overkant van het Amstelkanaal, is net even anders.
Een smeedijzeren decoratie? Nee, er zitten meeuwen naast elkaar. Op gepaste afstand. 25 Stuks om precies te zijn. Ze hebben gevoel voor ritme. Kijken allemaal dezelfde kant op, met de wind in de rug?
Het is hun uitkijkpost. In saai grijzig weer is het wachten, op de broodstrooiende vrouw. En de vrouw wacht … op de zon, voor ze haar broodkorsten met grote gebaren in het water werpt.
Dan duiken de meeuwen er krijsend op af, scheren over het water. Ze proberen in volle vlucht het brood te vangen en het zelfs brutaal uit haar hand te pikken. ’n Enkele meeuw lukt het om een deel van de buit weg te snaaien uit de snavel van een ander. Gevaarlijk. Eten is oorlog.
Alle snippers brood zijn op. Even later zijn ze weer op het dak geland. Bij elkaar en toch ieder voor zich. Nog steeds 25? Het is stil. Zo uit de verte lijkt de nok weer versierd, voor even.