Brussel. Een tentoonstelling in het Hôtel des Douanes Tour & Taxis. Werk uit de kunstverzameling van Proximus, een Belgische provider.
Een lange gang met karakteristieke raampartijen en daklicht. Aan weerszijden lichte, witte ruimtes, met doorgangen naar elkaar. Hier en daar nog enkele verwijzingen naar vroegere douane-werkzaamheden. In een houten maquette, een klein loketraampje. Daar wordt het ‘echt’, doet een man monotoon werk. Hij stempelt alsmaar pakketten af. Een klein filmbeeld met luide cadans van de stempel: eerst inktkussen, dan pakpapier. Inkt‑papier, inkt‑papier.
Ruimte na ruimte wisselend werk: foto’s, objecten, schilderijen. Aangename stilte. Soms verrassend. Filmbeelden van spelende kinderen en hun gekende spelsystemen. Hoe ze met elkaar en hun omgeving omgaan. Energie, vaart en plezier spetteren van het doek. Alsof je er middenin staat. Een wereldproject over 25 jaar.
In een verbindingsruimte gewoon een werkende deur van veiligheidsglas, maar totaal versplinterd. De zon weet wel raad met die barstjes. Stond ook in de catalogus.
In de laatste ruimte kijkt een man in lijst mij aan. Donkere kleding, donker haar, donkere ogen. Er mag geen kleur in, geen gevoel, geen levensvreugde. Verrast zie ik hem links weer, in een mistige blauwe sfeer. Daar voel ik mij gezien. Hij lijkt naar mij gedraaid en opener. Zijn ogen en wenkbrauwen lopen nu rechts op. Zou dat ’t zijn?
Portret S. Ergolovitch, 1999. Foto Thomas Ruff / 'Children's Games' 2002, Francis Alys.