’n Sprong, van kwetsbare tekeningen naar klei. Direct contact met de materie. De klei ervaren, kneden, met je handen, met je vingers. Weerstand, zwaar werk; holtes, bollingen. De klei brengt je ergens naartoe, je gaat erin mee. Kijkt wat eruit komt, van alle kanten, steeds weer. Snel schetsen in klei.
Gebiologeerd door mensen, karakters, een waaier van uitdrukkingen, expressie. Zijn handen halen dat uit de klei tevoorschijn in een directe korte actie. Geen modellen; in zijn motoriek ligt ‘zijn’ menselijke al besloten. Z’n vingers blijven voelbaar. Kop en maker zijn verweven.
Afwerking is hier niet op z’n plaats, zou de emotie vertroebelen, spontaniteit doen verdwijnen. Er zou afstandelijkheid in sluipen. Dus op tijd stoppen. Afscheid van de ene is het begin van een volgende. Verloop van licht houdt ze levend. Ook gebakken, blijven het kleiige koppen die nog kneedbaar lijken.