Dit is een lekker plekkie. Hoogseizoen, maar gratis en gelukkig nog vrij.
We kunnen naar alle kanten de straten in kijken, afvalcontainer naast de deur, bij de boom met de voetjes in het zand. We zitten midden in een verbouwing, zo te zien aan de steigers, partijen kunststof kozijnen en containers.
“Ik heb je fiets er al uit gezet. Pak jij de klapstoeltjes? En neem dat zonnebrandspul even mee.” We zullen ons niet vervelen, zitten op de eerste rang. Genoeg herrie, zonnetje erbij. Biertje. Wat willen we nog meer?
Grappige situatie. ‘k Zit meteen weer in mijn kampeerervaringen. Al lang zie je op campings steeds meer luxe kampeerbussen en minder tentjes. Zelfs met zonnepaneel op het dak. Het ware kampeergevoel verdwijnt.
Voor mij draait het om ploeteren. Een maaltje moeten verzinnen voor op 1 pitje, een wit wijntje zien te koelen. Minimalistisch ‘grondstoeltje’ met rugleuning en opblaaskussentje. Je matje uitrollen of je lekke luchtbed plakken. Bij een hoosbui plassen in je tentdoek vermijden en hoe je tent weer droog krijgen.
En natuurlijk bij voorkeur ergens in de bergen, aan een kabbelend beekje.
Heeft die man bij z’n bus nou een wc-rol in z’n hand? Vertrouwd gevoel.