De ‘stilte’ op haar roze broek schreeuwt je tegemoet. Dan pas zie je de tekening op haar huid. Een bescheiden tatoeage.
Hoeveel mensen zijn er nog zonder een tatoeage? Iedereen steekt elkaar aan. Maar anders dan kleding of sieraden is deze mode blijvend. Sommigen laten elke bijzondere gebeurtenis of relatie vereeuwigen. Wat als je relatie uit is, je niet meer achter een spreuk staat of weer een nieuw idool hebt? En wel je pijn verbijten voor zo’n ‘sleeve’ of groot ‘kunstwerk’ op je lichaam, maar je niet realiseren wat ouderdom er straks mee doet.
Het kan ook zo. Een mooi gebruinde rug met een subtiel lijnenspel, dat niet zal verjaren. Geen betekenissen. Een dunne lijn loopt via haar ellenboog haar hele arm af, een over haar schouder. Af en toe verwijden de lijnen zich. Een lijn in de breedte, kruist de schouderlijn, verbreedt, beschrijft een boog en vervaagt tot niets. En de laatste lijn die midden op haar rug naar beneden afbuigt.
Ik zie haar geliefde al met twee vingers die lijn aflopen, voorbij het roze elastiek waar we hem nog slechts vermoeden, tot ‘silencio’ … Ssst.