En dan vind je er zomaar weer een. Toppunt van schoonheid en perfectie.
Hij lag op de stoep aan mijn voeten. Een klein veertje van 12 centimeter. Ongeschonden. Als ik hem voor me houd, is hij vrij transparant en nogal kleurloos. Maar dichter bij een ondergrond, gloeit er ineens een groene kleur. En ook het randje licht mooi op.
Van welke vogel zou het zijn? Van die tropische halsbandparkieten misschien. Die zijn echt onnederlands groen. Maar zo subtiel als dit veertje is, zo luidruchtig gedragen die zich.
Dit veertje moet al veel drone-beelden hebben gezien. Zo knap ‘ontworpen’ met het lichtste materiaal, zoals de holle pen van keratine, stevig maar flexibel. Alles gericht om op te stijgen. En dan toch nog een unieke tekening in de veer om zich te onderscheiden van andere geveerde wezens.
De structuur van de veer vecht een beetje met de pixels van het scherm. Dus aan ‘moiree’ ontkom je niet.
Bij de pen maken zich enkele donshaartjes los van de strakke vorm. Als een pluimpje op je hoed.