De week in de Achterhoek was warm tot snikheet. Het was hier zo te zien, ook al tijden droog. Dorgele stoppelvelden, gekrompen maiskolven en uitgedroogde slootjes. Het land had dorst.
Fietsend in de warmte voelen we een waasje water. Even een zachte koelte op je huid. Er staat een sproeimachine die het water cirkelvormig over het land schiet en we een gordijn van water zien. Om zijn groen te redden heeft een boer kunstmatig een regenbui aangezet. Waar wordt het water vandaan gehaald? En mag dat nu nog wel?
De zon is even weg. Vanuit een bepaalde hoek gezien, lijkt vaag in een wolk van rook, een locomotief het veld opgekomen. Een waaierende waterfontein besproeit het veld.
Dan laat de zon zich weer zien. Ik maak ‘n foto vanaf de weg. Doordat de zon achter ons op dat spuitwater schijnt, wordt door de duizenden druppeltjes het licht gebroken tot een prachtige regenboog. Wat zeg ik, het water heeft wel een boog, maar de prismakleuren volgen dit keer strak de horizon.
Met zon in de rug en ‘n tuinslang kunnen ook kinderen dus hun eigen ‘regenboog’ toveren, met z’n 7 kleuren.