Midden op een plein staat ’n enorme, oude boom. Een plataan volgens mij. Als ik hem omhels raken mijn handen elkaar niet en denk ik aan Irene.
De monumentale, gespierde voet van die boom met die gerimpelde bast, heeft voor mij iets levends. Door de schaal op de foto kan ik me daar moeiteloos een prehistorisch reptiel bij voorstellen. Als je de tijdsprong van miljoenen jaren even vergeet, zie ik het beest al behoedzaam over huizen lopen en daarbij de nodige aardtrillingen veroorzaken. Net als in Jurassic Park. Brrr!
Er is een holte in de boom ontstaan. Daar ligt een stuk plastic in. Verder geen persoonlijke bezittingen. Hebben kinderen dit hol ontdekt? Wordt in het binnenste van de boom opgekruld geslapen door een dakloze? Je waant je veilig in zo’n boom, zou je zeggen; omarmd door de natuur. Maar zo veilig is het niet meer tegenwoordig.
Als kind zou ik ook in dat hol willen kruipen, met een zaklantaarn en koekjes. Maar eerst had ik er dan een deurtje voor gemaakt dat ‘op slot’ kon.