Onlangs kreeg ik dit vliegtuigje cadeau. Ik kijk er met plezier naar, vind het mooi en sierlijk. Dit kleine model van de supersonische Concorde, stamt uit 1978.
Ik heb iets met vliegtuigen. Nooit gesnapt hoe zo’n zwaar toestel, ook nog volgeladen met brandstof, mensen en bagage, kan opstijgen en in de lucht blijft hangen.
De aerodynamisch vloeiende vorm, spitse neus en vlakke deltavleugels van de Concorde, hebben minder luchtweerstand. En samen met de stuwkracht van sterke straalmotoren, krijgt hij meer snelheid. Een normale vleugelvorm heeft aan de bovenkant ‘n bolling, waardoor een onderdruk ontstaat. De vlakke onderkant heeft dan een hogere luchtdruk met daardoor een liftende werking. Blijkbaar kon een Concorde het alleen al af met zijn vorm, snelheid en lagere zwaartekracht.
De mens is altijd bezig met nóg sneller, nóg hoger. In 1969 ‘lanceerde’ ze de eerste Concorde die met 2 keer de snelheid van het geluid, ruim 2200 km per uur vloog. Die ging als een pijl de lucht in.
Door een crash tijdens een vliegshow en te weinig commercieel succes, zijn in 2003 de vluchten gestaakt.
Ik heb vijf keer gevlogen, maar zat er nooit ontspannen bij. En tot nog ‘n tijd na de vlucht, zaten m’n oren dicht. Dus mij zie je niet meer in een vliegtuig; ik zie ze wel aan de hemel.