Op weg naar de pont zie ik een ballon achter een hek, die door elk zuchtje wind wordt opgetild. Maar het lukt hem niet om aan de tralies te ontsnappen. Moet ik hem ’n zetje geven?
Als ik later thuis enkele foto’s hiervan bekijk, storen me de ‘omvallende’ spijlen. Altijd weer die groothoek. Ook al vind ik deze ballonfoto’s niet veel soeps, ik gooi ze nog niet weg. Pas na een tijdje ontdek ik bij toeval toch een grappig detail als ik een van die foto’s uitvergroot.
Een trouwe lezer van mijn blog kan zich misschien nog herinneren dat ik het stukje ‘Gras’ plaatste, over een koe met een koetje op zijn rug (31/03/2021). Ik vind het spannend als twee elementen in één foto onverwacht samenwerken.
De ballon is niet alleen. Veraf en dichtbij worden één. Realisme verdwijnt; werkelijk formaat speelt geen rol meer. Heerlijk, vind ik dat. Hier kreeg ik zomaar weer zo‘n perspectiefgrapje cadeau.
En het begin van een nieuw verhaaltje … ?