Een heldere zonnige namiddag in de herfst. Ik keek naar rechts en daar straalde mij dat rode bootje tegemoet, spiegelend in het water. Ik maakte één foto en vond hem nog mooi ook.
Het rood wordt nog roder tegen dat zwarte pand met de hap uit het dak. Dit eigenzinnige hoekpand van de duurzame drijvende wijk met allemaal eigen woningontwerpen. Mooi blauw, de spiegeling, de wolken, het licht. En zo’n knalrood bootje zag ik niet eerder. Het werkt als een uitroepteken.
Getuigt van lef, komt eigenwijs over. Tegelijk is het zo sierlijk en prachtig van verhouding. En als het water uit de hemel valt, kun je even schuilen. Vanzelfsprekend heeft het bootje een stille elektrische buitenboordmotor.
Op het water wonen. Met gras op het dak. Bewuste bewoners, verbonden met elkaar in techniek en ecologische idealen. Maar soms wil je éven los. Motor uit en meedrijven met de wind. “Er kwam een bootje over zee, dat nam al je gedachten mee.“
En binnenkort voor de kleuters daar, zie ik hun eigen wijk-Sinterklaas in ‘t rood‑wit, wel in dat bootje aankomen. Past precies.
2020 Duurzame drijvende woonwijk “Schoonschip”, Johan van Hasseltkanaal.